شمارهٔ ۱۷۵ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت نشان می‌دهد که تا زمانی که سخن وجود دارد، سخن‌سرا به بیان افکار و احساسات خواهد پرداخت. او از لذت و خوشی حاصل از سخن گفتن بهره می‌برد و به همین دلیل کلمات را به بهترین شکل به کار خواهد گرفت. به عبارت دیگر، انسان همیشه تمایل دارد تا از طریق گفتار خود، احساسات و اندیشه‌هایش را منتقل کند.