شمارهٔ ۲۷۱ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان ارزش‌های واقعی و ناپایدار زندگی می‌پردازد. شاعر از کسانی که به ظواهر و مال دنیا می‌چسبند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که زیبایی و ارزش واقعی در درون انسان است و نه در چیزهای زودگذر. او همچنین به تشبیهاتی چون آتش و شمع اشاره می‌کند تا نشان دهد که حتی اگر به چیزی آسیب بخورد، بهتر است به خاطر آن زودگذران خود را نازک نکنیم. در واقع، شاعر تاکید دارد که به جای وابستگی به ظواهر، باید به عمق و حقیقت درون خود بپردازیم.