شمارهٔ ۲۹۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که وقتی دل عاشق دچار عشق می‌شود، چه کار از دستش برمی‌آید. او مانند پروانه‌ای است که به شمع عشق می‌سوزد و نمی‌تواند از این وضعیت فرار کند. عشق برای او مانند آتش است که نمی‌تواند خود را از آن دور کند. به طور کلی، این شعر ابراز helplessness و شدت احساسات عاشقانه است.