شمارهٔ ۳۰۰ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساس ناچاری و تسلیم دل شاعر به وضعیت بد و بینوایی است. او به این اندیشیده که تدبیر و برنامه‌ریزی انسانی در برابر تقدیر خداوند هیچ کاری نمی‌تواند بکند. شاعر از دردهای متعدد و رنج‌های خود سخن می‌گوید و می‌پرسد با وجود این سختی‌ها و تغییرات، چه بر سر ظاهری که در اثر رنج‌ها و مشکلات دچار تغییر و زوال شده، خواهد آمد.