شمارهٔ ۳۰۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به ناپایداری و بی‌اساسی هستی اشاره می‌کند و می‌گوید که عدم پیش از وجود، هیچ راهی ندارد. همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که عدم پس از وجود، به اندازه‌ای موجب گفت‌وگو و بحث است که نیاز به توجه زیادی دارد. به عبارت دیگر، عدم و هستی به نوعی با یکدیگر در ارتباطند و هر کدام تأثیر خاص خود را دارند.