شمارهٔ ۳۹۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از وضعیت دشوار و حقیر خود در گوشه‌ای از زندگی سخن می‌گوید. او به احساس ضعف و زخم‌خوردگی خود اشاره دارد و این‌که به حدی آرامش را نداشته که رگ‌هایش تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. پوست او هم نشان‌دهنده وضعیت پریشانش است. به طور کلی، شاعر از درد و محنت درونی خود صحبت می‌کند.