شمارهٔ ۴۱۰ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
قدسی، منم و دلی چو آتش همه سوز
رنگم ز شراب عافیت، گو مفروز
بر غمزده جز بخت سیه نیست شگون
محروم بود ز شعله پروانه به روز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او در حالی که خود را قدسی و پاک می‌داند، دلش همچون آتش می‌سوزد. او به رنگ خود که ناشی از شراب عافیت است اشاره می‌کند و می‌گوید که در زندگی غمزده، تنها شانس بد نصیبش شده و مانند پروانه‌ای که در روز از شعله محروم است، از عشق و زیبایی‌ها دور مانده است.