شمارهٔ ۴۲۸ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به موضوع معصیت و تأثیر آن بر انسان اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که کسی که در گناه فرو رفته، زمانی که متوجه حال خود می‌شود، افسوس می‌خورد. او مانند شتری است که در حین مستی بارش را بر زمین می‌گذارد و وقتی حالش به حالت عادی بازمی‌گردد، اثر آن بار را می‌بیند. در واقع، اشاره به عواقب گناهان و غفلت از خود دارد.