شمارهٔ ۴۷ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیان می‌کنند که اگر کسی آنچه را که قبول شده است رها کند، از ارزش و کمالش کاسته می‌شود. همچنین هرمیوه‌ای که به بلوغ برسد اما چیده نشود، سرانجام به زمین می‌افتد و نابود می‌شود. اینها نمادهایی از اهمیت استفاده از فرصتها و نپاسخاندن به آنچه به دست آمده است هستند.