شمارهٔ ۵۲۰ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عمق وجود خود و کدورت های باطنی که ندارد صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که از ازل مانند لولوی تر (پرهیزکار) پاک و بی‌کدورت است. دل او به خاطر شعر زیبای محبوبش روشن است و او همانند صدفی است که در آب، گوهر باطن خود را شست و شو می‌دهد. به طور کلی، شعر به تمایل شاعر به پاکی و روشنی روحی اشاره دارد.