شمارهٔ ۵۴۱ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
قدسی تا کی آه کشم از دل، آه
بر حال دلم سینه ریش است گواه
در سینه ز بس خلیده خارم، گویی
مرغی‌ست دلم به خاربن برده پناه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از درد و رنج دل خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش پر از خار و اندوه شده و به نوعی وابسته به این دردهاست. به نوعی، دلش مانند مرغی است که در جایی ناامن و پر از خار پناه گرفته است. شاعر از این وضعیت خود آه و ناله می‌کند و بیانگر غم و پریشانی درونش است.