شمارهٔ ۵۵۹ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از صبر خود ناتوان است و به مانند شمعی که به خاطر گریه ذوب شده، خسته و فرسوده است. او نگران است که صبرش چگونه می‌تواند با اشتیاقی که دارد، کنار بیاید، در حالی که باران شدیدی می‌بارد و سقفش دچار مشکل است.