شمارهٔ ۵۶۱ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس غربت و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در غربت مانند استخوانی که به نی ناله می‌کند، رنج می‌کشد و شادی‌اش کم شده است. همچنین، او از دوری از زادگاهش، طوس، یاد می‌کند و دشت دلش را به سیل غربت تشبیه می‌کند که تحت تأثیر این دوری آسیب دیده است.