شمارهٔ ۶۰۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به رابطه انسانی و عشق اشاره دارد. شاعر به کسی که به او علاقه‌مند است، می‌گوید که تو مانند شمعی هستی که از انجمن دوری می‌کنی، و با اینکه جانم با تو یکی است، اما تو از من فاصله می‌گیری. این فاصله باعث می‌شود که شاعر به این فکر کند که آیا باید از خودش و هویتش هم پرهیز کند تا به او نزدیک‌تر شود. مجموعاً، شعر احساس تنهایی و عشق ناتمام را به تصویر می‌کشد.