شمارهٔ ۶۱۱ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی
غفلت به تو داده داروی بیهوشی
لعب هوست است ز عشق دور افکنده
ماند ز سبق، طفل ز بازیگوشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به وصف حالتی می‌پردازد که در آن عشق و شوری درونی وجود دارد، اما از آن غافل است. او به انسان هشدار می‌دهد که در این حالت مثل باده‌ای که بدون شعله می‌جوشد، غافل و بی‌هوش است. همچنین اشاره می‌کند که این حالتی شبیه بازی کودکانه است که انسان را از عشق دور کرده و به خود مشغول کرده است. در نهایت، او به نیاز به بیداری و آگاهی در این وضعیت اشاره دارد.