شمارهٔ ۶۲۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به زیبایی و عظمت فطرت انسانی اشاره دارند. شاعر می‌گوید که انسان از ابتدا با فطرتی عالی خلق شده است و این فطرت نمی‌تواند به مشکلات و بدحالی‌ها توجه کند. او همچنین به افرادی که به دنیا و مادیات (فلک) وابسته هستند، اشاره می‌کند و می‌گوید که این افراد به چیزی خالی و بی‌ارزش محتاجند. در واقع، شاعر به اهمیت و ارزش فطرت انسانی در مقابل وابستگی‌های مادی اشاره می‌کند.