شمارهٔ ۶۴ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از احساس ناامیدی و غم سخن می‌گوید. او نمی‌تواند به راحتی صحبت کند و غصه‌اش باعث شده که لبش از گفتن وا مانده است. عشق و زیبایی برای او چنان فراگیر است که نمی‌تواند به کلام درآید و احساساتش را بیان کند. در نهایت، می‌گوید که نمی‌تواند حرفش را به نقطه‌ای وصل کند، زیرا عشقش چنین او را محصور کرده است.