شمارهٔ ۲۲۰ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بهار به عنوان نماد فضل و کمال اشاره می‌کند و از آن به عنوان مایه خوشبختی یاد می‌کند. او از بهار می‌خواهد که سلامی به کسی برساند، و به نوعی به زیبایی‌ها و جاذبه‌های بهاری اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که تاثیر این زیبایی‌ها می‌تواند روشنایی سخن او را تحت تأثیر قرار دهد و آن را تیره کند. در پایان از بهار می‌خواهد که در سخنانش حاضر شود و چیزهایی را که نشنیده معرفی کند.