شمارهٔ ۳ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، دو فرد درباره‌ی خوشی‌های خود صحبت می‌کنند؛ یک نفر چرس و بنگ را خوشایند می‌داند و دیگری شراب گلرنگ را. اما در نهایت اشاره می‌شود که دود سیاه (دود ناشی از چرس) باعث زشتی می‌شود و آب خراب (شراب) هم نمی‌تواند دل را شفاف کند، و بنابراین دل برای همیشه باید بی‌رنگ و پاک باشد تا خوشی واقعی را تجربه کند.