شمارهٔ ۴۲ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت شعر بیانگر نکوهش و انتقاد از اهل خراسان است. شاعر به تصویر کشیدن انسان‌هایی می‌پردازد که ظاهرشان زیبا ولی باطنشان زشت و خالی از معناست. او آن‌ها را به افرادی تشبیه می‌کند که همچون کاغذی بی‌محتوا و دلسیاه هستند. به طور کلی، شاعر از این افراد با زبانی تند و انتقادی یاد می‌کند.