غزل شمارهٔ ۳۲۵ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از حافظ نشان‌دهنده عشق عمیق و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر آرزو دارد که اگر بتواند، خاک پای محبوبش را بوسه زده و آن را در یادگار خود ثبت کند. او در دریاچه‌ای از اشک خود غرق شده و منتظر است که این اشک‌ها او را به محبوبش برساند. همچنین از این می‌گوید که اگر به محبوبش برسد، جان خود را به سادگی فدای او خواهد کرد. شاعر از محبوب می‌خواهد که در وفای خود بکوشد و او را از اندوه برهاند. او دل‌باخته زلف‌های محبوب است که آرامش را از او گرفته و با خیالی خوش، بوی گلاب و شراب را از باد طلب می‌کند. در نهایت، حافظ ابراز دلتنگی و عشق بی‌پایانش را نسبت به محبوب نشان می‌دهد و به لحظه‌ای اشاره می‌کند که جانش در دلش آکنده است و محبوب برای او بسیار عزیز است.