غزل شمارهٔ ۳۳۲ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از حافظ به بیان عشق و دل‌تنگی او می‌پردازد. او از تیر غمزه معشوقش می‌گوید و از اینکه نمی‌خواهد در حضور او بميرد. شاعر حسن و زیبایی را در نهایت کمال می‌بیند و از معشوق می‌خواهد که به مسکینان کمک کند. او به زاهدان انتقاد می‌کند که آنها به فریب مشغول هستند و به نعمت‌های دنیا توجه نمی‌کنند. حافظ از عشق و شراب صحبت می‌کند و به عشقش افتخار می‌کند، حتی اگر سنش بالا رفته باشد. او با می‌فروشان عهد کرده که در روزهای سخت، جز ساغر را قبول نکند و به دنبال لذت‌های دنیوی نیست. در نهایت، حافظ اعلام می‌کند که اگرچه دیگران او را حقیر بدانند، در دلش گنج عشق و معرفت را دارد.