غزل شمارهٔ ۳۸۳ حافظ

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر حافظ از درد دوری معشوق می‌گوید و از این که او به افراد دیگر توجه دارد گلایه دارد. از خداوند می‌خواهد تا بار دیگر روی معشوق خود را ببیند. معشوق دیگر مهر و توجهی به او ندارد؛ مبادا که این محبت نصیب رقیبان شده باشد. معشوق که انقدر بخشنده است، تا کی حافظ را بر سفره‌ی بخشندگی‌اش بی‌نصیب می‌گذارد؟ اگر به پند عالمان و ادیبان گوش می‌داد، دلبسته‌ی این جهان فانی نمی‌شد.