شمارهٔ ۴۷ حافظ
حافظ شیرازی / اشعار منتسب / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
دلبر و جانان من برد دل و جان من
برد دل و جان من دلبر و جانان من
از لب جانان من زنده شود جان من
زنده شود جان من از لب جانان من
روضه ی رضوان من خاک سر کوی دوست
خاک سر کوی دوست روضه ی رضوان من
این دل حیران من واله شیدای تست
واله و شیدای تست این دل حیران من
یوسف کنعان من مصر ملاحت تر است
مصر ملاحت تر است یوسف کنعان من
سرو گلستان من قامت دلجوی توست
قامت دلجوی توست سرو گلستان من
حافظ خوشخوان من نقد کمال غیاث
نقد کمال غیاث حافظ خوشخوان من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و دلدادگی شاعر به محبوبش است. شاعر احساسات عمیق و شیفتگی خود را وصف کرده و به زیبایی محبوب و اثر آن بر زندگی خود اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های او به عنوان سرچشمه حیات و شادی یاد می‌کند و دلدادگی‌اش را به گونه‌ای بیان می‌کند که محبوبش برایش همچون بهشتی است. همچنین، برتری محبوبش را نسبت به دیگران و زیبایی‌های طبیعت نیز می‌ستاید. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده اشتیاق و وابستگی عاطفی عمیق شاعر به معشوق است.