رباعی شمارهٔ ۲۲ حافظ
حافظ شیرازی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در سنبلش آویختم از روی نیاز
گفتم «من سودازده را کار بساز»
گفتا که «لبم بگیر و زلفم بگذار»
در عیش خوش آویز، نه در عمر دراز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر به عشق و نیاز خود اشاره میکند و از محبوبش میخواهد که در لحظههای خوش زندگی همراهش باشد. او از محبوب میخواهد که لبش را بگیرد و زلفش را بر سر بگذارد، تا از زندگی لذت ببرد و به جای نگرانی برای عمر طولانی، در لحظات شاد زیست کند.