شمارهٔ ۱۱ حاجب شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویر زیبایی از صبح و عطسه‌ی محبوب خود اشاره می‌کند که بوی خوشی را به هوا می‌افشاند و زمین را به گل و گیاه می‌آراید. او به مسأله‌ی بقا و فنا می‌پردازد و می‌گوید که انسان باید در فنا به دنبال بقا باشد. همچنین، شاعر بر اهمیت صلح و خیر در زندگی تأکید می‌کند و از زشتی‌ها و ریاها می‌گوید که همواره در جهان وجود دارند. در نهایت، او از خواننده می‌خواهد تا از حجاب‌های وهم و خیالات خارج شود و به حقیقت و ثبات دست یابد.