غزلیات — گزیدهٔ اشعار حاجب شیرازی

Name: غزلیات — گزیدهٔ اشعار حاجب شیرازی
Author: حاجب شیرازی

حاجب شیرازی / گزیدهٔ اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — خواهی ار، روشن کنی ای ماه سیما جمع را
شمارهٔ ۳ — ای که بس بی خبری عالم انسانی را
شمارهٔ ۲ — از رخ فکند شاهد واحد نقاب را
شمارهٔ ۴ — شنیده ایم که خون کرده ای هدر مارا
شمارهٔ ۷ — در عدم آئینه بودم روی یار خویش را
شمارهٔ ۶ — تا، به کی گرم کنی رخش قضا جولان را
شمارهٔ ۸ — سیمرغ بهر دانه ای کی صید گردد خام را
شمارهٔ ۱ — اتی امرالله ای ساقی بیار آن راحت دل‌ها
شمارهٔ ۱۱ — صبح عطسه زد یار، با وفا
شمارهٔ ۱۳ — خورشید نور، باده و ماه است جام ما
شمارهٔ ۱۲ — ساقی رسان بر، ابروی مردان سلام ما
شمارهٔ ۱۵ — تا پریشان به رخ آن زلف سمن‌ساست تو را
شمارهٔ ۱۴ — اگر ای حریف جوئی به صفای دل خدا را
شمارهٔ ۱۶ — چون مدعی از سر ننهی این من و ما را
شمارهٔ ۱۰ — کم شانه می زن ای صنم آن طره پرتاب را
شمارهٔ ۹ — برناقه بند محمل ای ساربان خدا را
شمارهٔ ۲۰ — الایا ایها الساقی دع الدنیا و ما فیها
شمارهٔ ۲۲ — سپیده دم بدم کشد اساس اعتبار شب
شمارهٔ ۲۳ — نظر از روت کی بردارم امشب
شمارهٔ ۱۸ — جشن ملی است که آرد فرح و شادی را
شمارهٔ ۲۱ — به حقارت منگر مدعیا ایران را
شمارهٔ ۲۴ — بود تا صبح مهمان یارم امشب
شمارهٔ ۱۷ — تا، به کی خورد بباید غم دانائی را
شمارهٔ ۱۹ — در آن مجلس که حرمت نیست می را
شمارهٔ ۲۷ — ای ز سر، تا به قدم ناز و عطیب
شمارهٔ ۲۵ — برفت آن مه بی مهر از کنار امشب
شمارهٔ ۲۶ — پرد، در عرش مرغ جانم امشب
شمارهٔ ۳۰ — ای فلک ببال امروز، وی زمین بناز امشب
شمارهٔ ۳۱ — ای خلق همه خلق ز اخلاق تو تذهیب
شمارهٔ ۲۸ — طالع به صبحدم شود، ار با تو آفتاب
شمارهٔ ۳۲ — ای امم را سر بسر مالک رقاب
شمارهٔ ۲۹ — ز چشم ساقی و تاب شراب و بانگ رباب
شمارهٔ ۳۶ — ببین که عشق تو افروخت آتش اندر آب
شمارهٔ ۳۸ — عطسه مشکبار زد صبح جهان چو رفت شب
شمارهٔ ۳۷ — صبح شد ساقیان مست و خراب
شمارهٔ ۴۰ — زد صبح صادق سر از غیائب
شمارهٔ ۳۹ — بر در میکده درویش بنه پای طلب
شمارهٔ ۳۳ — ناصح چو گذشت از سرم آب
شمارهٔ ۳۵ — در کاسه دو چشم بود خون دل شراب
شمارهٔ ۳۴ — دهر است پر از فتنه و شهر است پرآشوب
شمارهٔ ۴۲ — روی و موی تو، ای تو رب و رب
شمارهٔ ۴۵ — نزد ما خوبترین هدیه به عالم ادب است
شمارهٔ ۴۷ — این جهان جای آرمیدن نیست
شمارهٔ ۴۴ — ز روی، تا مه من زلف پر زتاب گرفت
شمارهٔ ۴۸ — مرا که دل حرم خاص جاودانه توست
شمارهٔ ۴۶ — آنجا که هست بود تو باد بهار چیست؟
شمارهٔ ۴۳ — بسته زلف چو زنجیر تو بس شیر نر است
شمارهٔ ۴۱ — عصر شیخوخیت افضل باشد از عهد شباب
شمارهٔ ۵۲ — قبله عالم و آدم همه جا کوی من است
شمارهٔ ۴۹ — گر جهان دشمن جانند مرا جانان دوست
شمارهٔ ۵۵ — معدوم گشت انصاف منسوخ شد مروت
شمارهٔ ۵۰ — دوش در بر داشتم خورشید، ماه آمد گذشت
شمارهٔ ۵۱ — هر که زد بر آب و آتش حرق و غرقش باک نیست
شمارهٔ ۵۳ — هر آنکه واقف دم نیست بی شک آدم نیست
شمارهٔ ۵۴ — در ارض و سما غیر تو شمس و قمری نیست
شمارهٔ ۵۶ — روشنیم سر تا پا گر زمانه تاریک است
شمارهٔ ۵۹ — هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفت
شمارهٔ ۶۱ — صبح مؤذن چو کرد وصف تو بر بام، داد
شمارهٔ ۶۴ — تا نسیم صبح، بر جهان وزید
شمارهٔ ۵۷ — هر که حق گفت چو منصور نصیبش داراست
شمارهٔ ۶۰ — عاشق جانانه از جان بگذرد
شمارهٔ ۵۸ — پادشاهان را خبر از عالم درویش نیست
شمارهٔ ۶۲ — چند بباید زدن از داد، داد
شمارهٔ ۶۳ — دادن جان گرچه بر ابناء عالم شاق بود
شمارهٔ ۶۷ — چشم تو آهوی ختن پرورد
شمارهٔ ۶۶ — ماه من گر طرف کاکل بشکند
شمارهٔ ۷۰ — خورشید اگر زانکه به سیمای تو ماند
شمارهٔ ۷۱ — نمی‌دانم چرا ساقی به کف ساغر نمی‌گیرد
شمارهٔ ۶۸ — پیش بینان همه گفتند کسی می آید
شمارهٔ ۷۲ — معاشران به خدائیتی ثواب کنید
شمارهٔ ۶۵ — صبحدم مغ بچه گان صف در میخانه زدند
شمارهٔ ۶۹ — یار آنقدر، به حسن بنازید و ناز کرد
شمارهٔ ۷۴ — در لباس کثرت آن سر تا قدم وحدت درآمد
شمارهٔ ۷۸ — تا دست من ای دوست به دامان تو شد بند
شمارهٔ ۷۵ — جم باز نظر به جام دارد
شمارهٔ ۷۶ — دلم چو صعوه به زلف تو آشیان دارد
شمارهٔ ۷۹ — ماه در، ابر بماند چو رخت جلوه نماید
شمارهٔ ۸۰ — آمد به فرخندگی، روز نجات ابد
شمارهٔ ۷۷ — هر آنکه جامه جان در محبتی بدرید
شمارهٔ ۷۳ — ای رخت آئینه مظاهر معبود
شمارهٔ ۸۶ — آنکه غایب ز نظر بود عیان می‌گذرد
شمارهٔ ۸۸ — پرده وهم برانداز بتا، تات ببینند
شمارهٔ ۸۲ — آنکه در نثر، به دعوی ید بیضا می‌کرد
شمارهٔ ۸۱ — گر، رعیت را، به ظاهر لطفِ شه می‌پرورد
شمارهٔ ۸۷ — بر سر خاکم اگر یار گذاری بکند
شمارهٔ ۸۳ — هست مرد را، ترک می بعید
شمارهٔ ۸۴ — مه من تنگتر از پسته خندان دهان دارد
شمارهٔ ۸۵ — همچنان تیر که ناگه ز کمان می‌گذرد
شمارهٔ ۹۳ — چه باشد تن گر او را جان نباشد
شمارهٔ ۹۴ — تا ماه مرا بررخ زلف سیه افشان شد
شمارهٔ ۸۹ — سرای میکده را گو همیشه باز کنید
شمارهٔ ۹۵ — ای آستانت خلد مخلد
شمارهٔ ۹۲ — دوستان از راستی کم فکر تل و ول کنید
شمارهٔ ۹۰ — گرچه بر پیر و جوان دادن جان شاق آمد
شمارهٔ ۹۶ — در حق تو کس را سر انکار نباشد
شمارهٔ ۹۱ — خون من گر خورد آن نوش دهن نوشش باد
شمارهٔ ۹۸ — جور اغیار و غم فرقت یار آخر شد
شمارهٔ ۱۰۱ — مئی که باده وصل تو در، دماغ کند
شمارهٔ ۱۰۲ — مرا قلم سخن از غیب و علم غیب کند
شمارهٔ ۱۰۳ — خود را، ز قید هستی، آزاد کرد باید
شمارهٔ ۱۰۴ — ای آیت مهر، وی معنی داد
شمارهٔ ۹۹ — دل آئینه روی خدا شد چه بجا شد
شمارهٔ ۱۰۰ — جهان جای آرام و راحت ندارد
شمارهٔ ۹۷ — اسیر سنبل زلف تو گلعذارانند
شمارهٔ ۱۰۸ — عقل کل تا، به قدم از من و از ما دم زد
شمارهٔ ۱۱۲ — زلف را خوبان پر از چین کرده اند
شمارهٔ ۱۱۰ — در بندِ توام ای بتِ تجریش به دربند
شمارهٔ ۱۱۱ — شاهدان کار تموچین کرده‌اند
شمارهٔ ۱۰۹ — هیچ ملکی به شرف کشور ایران نشود
شمارهٔ ۱۰۵ — دو، روز مطرب و ساقی گر اتفاق کنند
شمارهٔ ۱۰۷ — آمد آن کس که جهان را همه ارشاد کند
شمارهٔ ۱۰۶ — اوست مولی که ز قید غمت آزاد کند
شمارهٔ ۱۱۶ — به می کشان صبحدم داد صلا پیر دیر
شمارهٔ ۱۱۹ — ای لعل تو شیرین و بیان تو شکرریز
شمارهٔ ۱۱۷ — روز جشن جم و هان نوبت جامست امروز
شمارهٔ ۱۱۵ — شد صبح وصل روشن یا ایها المدثر
شمارهٔ ۱۱۳ — حسن تو را، آفتاب و ماه ندارد
شمارهٔ ۱۱۴ — عمر عزم بی‌وفایی می‌کند
شمارهٔ ۱۲۰ — مطبوع اگر که مال بود جان اگر عزیز
شمارهٔ ۱۱۸ — دلدار دوست ترک سفر کرد ساز باز
شمارهٔ ۱۲۲ — ساقی شب زنده دار وقت صبوح است خیز
شمارهٔ ۱۲۴ — چهره بر افروخت دلارام باز
شمارهٔ ۱۲۷ — قبله آزادگان ابروی جانان است و بس
شمارهٔ ۱۲۳ — ناز تو کشیم ای ز سر تا قدمی ناز
شمارهٔ ۱۲۸ — مسلم است مرا فقر و نعمت افلاس
شمارهٔ ۱۲۱ — مستانه بسر میکده را در زده ای باز
شمارهٔ ۱۲۶ — تو هر چه ناز کنی ما اگر کنیم نیاز
شمارهٔ ۱۲۵ — اگرچه رشته مشروطه را سری است دراز
شمارهٔ ۱۳۲ — پیر مغان بر در میخانه دوش
شمارهٔ ۱۲۹ — ما را نبود شکوه ز آلمان گله از روس
شمارهٔ ۱۳۱ — در دو عالم جلوه گر نور رخ یاراست و بس
شمارهٔ ۱۳۳ — اگر خونم خورَد جانان نخواهم کرد من ترکش
شمارهٔ ۱۳۶ — ما خرابات نشینان همه همرنگ همیم
شمارهٔ ۱۳۵ — خورشید معرفت زد سر بر ز مشرق دل
شمارهٔ ۱۳۰ — امشب بخواب ناز مگر رفته این خروس؟
شمارهٔ ۱۳۴ — رسم ایران است یا اهل فرنگ
شمارهٔ ۱۴۳ — شد فصل دی و صفای بستان
شمارهٔ ۱۴۱ — یکه تازا خنگ عزم امروز در میدان فکن
شمارهٔ ۱۳۷ — زاغ و لاغ شب در سفیده دم
شمارهٔ ۱۴۴ — ای مست عالم سوز من شد مستی از چشمت عیان
شمارهٔ ۱۴۲ — نسیم صبح به عالم زمن سلام رسان
شمارهٔ ۱۳۸ — تیر ملامتت به بین بسکه نشسته بر دلم
شمارهٔ ۱۴۰ — نسیم صبح توئی جبرئیل نام از من
شمارهٔ ۱۳۹ — ای سرو جهان، بازآ به چمن
شمارهٔ ۱۴۵ — ای تذرو خوش خرام ای طوطی شکرشکن
شمارهٔ ۱۴۷ — جام جهان بین جم به طالع میمون
شمارهٔ ۱۴۹ — پیش قدت، ای بت شیرین بیان
شمارهٔ ۱۴۸ — ای قبله مه رویان برقع به عذار افکن
شمارهٔ ۱۵۰ — از پرتو عکس رخت، افتاده بر طرف چمن
شمارهٔ ۱۵۱ — سنجند اگر قدرت حسنت به ترازو
شمارهٔ ۱۴۶ — خیزید شمع وحدت روشن کنید روشن