شمارهٔ ۵۹ حاجب شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی گذرایی و بی‌ثباتی زندگی می‌پردازد. شاعر به ما یادآوری می‌کند که هر کسی که به این دنیا می‌آید، نهایتا می‌رود و فقط یک محصول نادرست یا اندکی از زندگی به جا می‌گذارد. همچنین اشاره می‌کند که نباید به مقام و قدرت دل بست، زیرا در نهایت همه باید به سرنوشت مشترک خود یعنی مرگ تن بدهند. شاعر این واقعیت را به شیوه‌ای آرام و بی‌دغدغه مطرح می‌کند و به ما می‌گوید که رفتن به سوی عدم امری بس ساده است و می‌توان از آن ترسی نداشت. در نهایت، پیام کلی شعر این است که زندگی کوتاه و گذراست و بهتر است در آن به دنبال آرامش و لذت باشیم.