شمارهٔ ۱۱۲ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا گوینده با عقل صحبت می‌کند و می‌پرسد که حقیقت چیست و از کجا می‌توانیم به درستی پی ببریم. او به صورت استعاری از زیبایی و زینت تن انسان و روح آن سخن می‌گوید و می‌خواهد بداند که چه کسی در این دنیا خوب و راستین است و به بدآموزی و بدآیینی نمی‌پردازد. شاعر می‌گوید حتی اگر کسی به دیار کفر برود، همچنان می‌تواند نیکو و پاک بماند. همچنین، از افتخار و بزرگی فردی در قزوین یاد می‌کند که نماد نیکی و دانش است. در نهایت، به این موضوع می‌رسد که عقل و خرد باید برتری انسان نسبت به دیگران را نشان دهد و به افرادی با ویژگی‌های برجسته و نیکو اشاره می‌کند.