شمارهٔ ۱۱۱ مجد همگر
مجد همگر / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دوات بودی عمری به پیش هر قلمی
به گاه شاهدی و کودکی و نیکوئی
شدی بزرگ به کار قلم شدی مشغول
سرت برند یکی کودک از هنرجوئی
دوات نیستی اکنون قلم شدی زیراک
نزار و زرد و بریده سر سخنگوئی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر به تصویر کشیده شده است که دوات (ابزاری برای نوشتن) عمری طولانی داشته و در کنار قلم، شاهد زیبایی‌ها و کودکی‌ها بوده است. حالا که بزرگ شده و به نوشتن مشغول است، ناگهان به حالتی نزار و بریده تبدیل شده و دیگر نمی‌تواند مانند گذشته به خوبی سخن بگوید.