نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱۹ مجد همگر

مجد همگر / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

ای آن زمین وقار که بر آسمان فضل

ماه خجسته منظر و خورشید منظری

قومی ز ناقدان سخن گفته ظهیر

ترجیح می نهند بر اشعار انوری

جمعی دگر بر این سخن انکار می کنند

فی الجمله در محل نزاعند وداوری

ترجیح یکطرف تو بدیشان نما که هست

زیر نگین طبع تو ملک سخنوری

ما را در این مجادله فریاد رس تو باش

نه پادشاه ملک سخن مجدهمگری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شهر یا سرزمینی است که به خاطر فضایلش مورد توجه قرار گرفته و شاعران بزرگ در مورد آن سخن گفته‌اند. در اینجا دو دسته از نظرها وجود دارند: گروهی اشعار انوری را بر دیگران ترجیح می‌دهند و گروهی دیگر بر این نظر انتقاد می‌کنند. شاعر از یک سمت، از دیگران دعوت می‌کند که برتری آثار خود را نشان دهد و درهمین حال از آن زمین می‌خواهد که در این بحث به داد او برسد. در نهایت، او خواستار توجه و حمایت در این مناظره است.