شمارهٔ ۲ مجد همگر
مجد همگر / قطعات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
ای آنکه عفو کامل و احسان سابقت
برداشت رعب و امید و بیم را
در حل و عقد نظم جهان دست قدرتت
برهان نمود معجز کف کلیم را
شرمنده دو لفظ تو از تو نواخت یافت
آری کریم نیک نوزاد یتیم را
بوسیدادیم پای تو را از سر حسد
بدخواه شد سهیل یمانی ادیم را
در حق من که گاه سخن داعی حقم
لطفی بکن رعایت حق قدیم را
یعنی که آن پیام به گوش ملک رسان
دانم که دانی آخر رسم حکیم را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف خداوند و ویژگی‌های بی‌نظیر او می‌پردازد، از جمله بخشش و لطف بی‌پایانش. شاعر به قدرت خدا در اداره جهان و نشان دادن معجزات اشاره می‌کند و از او درخواست می‌کند که به خاطر سخنانش در حق او، لطفی نماید. همچنین به نوعی حسادت و بدخواهی برخی افراد نسبت به خود را بیان می‌کند و در نهایت به امید تأثیر پیامش بر ملائک اشاره می‌کند.