شمارهٔ ۷۱ مجد همگر
مجد همگر / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
افتاده ام به دور زمانی که اندر او
کس را نمی رسد شکمی سیر از آسمان
گوئی که می بروید نومیدی از زمین
مانا که می ببارد ادبیر از آسمان
زین کشمکش چنان بجهم کز کمان خدنگ
گر بر سرم ببارد شمشیر از آسمان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به حالتی از ناامیدی و سختی‌های زمانه اشاره دارد. او احساس می‌کند که در این دوران هیچ‌کس نمی‌تواند به آرامش و سیرابی برسد و حس می‌کند که ناامیدی تمام سرزمین را فراگرفته است. همچنین بیان می‌کند که از شدت چالش‌ها و مشکلات، آمادگی دارد هر نوع بلایی بر سرش بیفتد. در کل، حس یأس و تنهایی در برابر مصائب زمان را به تصویر می‌کشد.