شمارهٔ ۱۶۷ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از غم و اندوهی که به خاطر رفتار دوستانش به او رسیده سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دشمنان او نیز از شادی و خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجند، به این معنی که حتی دشمنانش نیز تحت تأثیر زیبایی و نیکی دوستان او قرار دارند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که زشتی‌ها به خاطر زیبایی‌های ظاهری و باطنی آن چهره‌ی نیکو به وجود آمده‌اند.