شمارهٔ ۲۱۵ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این است که شخص به طرز زشتی زندگی می‌کند و نه بهشتی است و نه دوزخی. از زشتی‌های او، آتش جهنم خاموش می‌شود و به دلیل عار و ننگش، حتی نعمت‌های بهشت نیز از او دور می‌شوند. به عبارت دیگر، او نه شایسته بهشت است و نه از عذاب دوزخ مصون است.