شمارهٔ ۲۱۸ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر عشق و اشتیاق خود را به معشوق بیان می‌کند. او از غم و اشک‌هایی که به خاطر دوری به چشمانش آمده‌اند صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی خاکی که به تو تعلق دارد هم نتوانسته نظرش را جلب کند. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که دستش را بر او نگذارد تا بتواند از دست او، زیبایی‌های طبیعت را وادار به احترام کند.