شمارهٔ ۳۷۸ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و غم خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که در چشمانش جز اشک چیزی نمانده و هیچ چیزی از دوران خوشی‌ها و شادی‌ها باقی نمانده است. او از دیگران می‌خواهد که به او تهمتی از خوشی و لذت نزنند، زیرا در حال حاضر هیچ نشانی از شادابی عشق در وجودش نیست.