شمارهٔ ۳۸۲ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالتی پر از درد و ناامیدی سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دیگر حسی از شادی و امید در دلش نمانده و تنها ناله و غم در سینه‌اش باقی مانده است. همچنین طوفان اشک‌ها و اندوهش تمام شده و حالا فقط خون در رگ‌ها و آب در چشم‌هایش مانده است.