شمارهٔ ۳۹۹ مجد همگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از آینده‌ای صحبت می‌کند که در آن دیگران به حساب او رسیدگی خواهند کرد و از رنج‌هایش آگاه خواهند شد. او به حسرت و درد دل خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در هر ذره از خاکش نشانی از برتری و بزرگی وجود دارد. همچنین، او به این نکته پرداخته که از عشق و وابستگی به معشوق، خسارت و کینه‌هایی به جا مانده است.