شمارهٔ ۱ سید حسن غزنوی
سید حسن غزنوی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای تخت را خجسته تر از تاج گاه را
وی ملک را فریضه تر از نور ماه را
ای نقش بند دولت بند قبای تو
فر همای داد به سربر کلاه را
روزی که بر نشینی تاج سفیده دم
گیرد پناه سایه چتر سیاه را
تخت تو چرخ باد که تاجی سپهر را
روی تو لعل باد که پشتی سپاه را
سوسن گواه دولت تست و خوش اینکه چرخ
وه نی کره زرین بار و گواه را؟
تا روز حشر جز تو که هستی فرشته ای
مردم مباد دیده این بارگاه را
یارب پناه دولت و دینش تو کرده ای
اندر پناه خویش بدار این پناه را
چندانکه ممکن است نگهدار و عمر ده
سلطان یمین دولت بهرام شاه را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر، ستایشی از قدرت و جایگاه سلطنت بهرام شاه است. شاعر بر این باور است که تخت سلطنت او از تاجی که بر سر دارد، خجسته‌تر و نور او از ماه درخشان‌تر است. او از چتر سیاه سایه‌ای که بر سر شاه است، به عنوان نماد حفاظت و قدرت یاد می‌کند و روزی را به تصویر می‌کشد که شاه بر تخت نشسته و همه چیز تحت سیطره اوست. همچنین، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که دین و دولت شاه را حفظ کند و عمر او را طولانی نماید. در کل، شعر نشان‌دهنده‌ی عظمت و شکوه سلطنت بهرام شاه و درخواست‌های شاعر برای حفظ این قدرت است.