شمارهٔ ۳۴ سید حسن غزنوی
سید حسن غزنوی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
آرام دل مرا بخوانید
بر مردم چشم من نشانید
آوازه عشق من شنیدید
اندازه حسن او بدانید
چون صورت روی او بدیدید
الحمد وان یکاد خوانید
از دور در او نگاه کردن
انصاف دهید کی توانید
از دیده و جان و از دل و تن
این خدمت من بدو رسانید
ای خوبان او چو آفتابست
در جمله شما باو چه مانید
عشق انده و حسرتست و خواری
عاشق مشوید اگر توانید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق خود سخن میگوید و از علاقمندی و احساسات عمیق خود نسبت به او مینویسد. او از دیگران میخواهد که درک کنند زیبایی معشوقش چه اندازه است و چگونه این عشق باعث اندوه و حسرت عاشق میشود. شاعر همچنین به زیبایی و درخشندگی معشوق، همانند آفتاب، اشاره میکند و میپرسد که آیا دیگران میتوانند چنین احساسی را نسبت به او داشته باشند. به طور کلی، اشعار بیانگر عشق، زیبایی و دشواریهای آن است.