شمارهٔ ۴۴ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و احوال خود می‌پردازد. او خود را چون مجمر می‌بیند که در حال سوختن است و نشان‌دهنده‌ی محنت و سختی‌های زندگی‌اش است. همچنین، بیان می‌کند که روحش از درد و رنج به کوهی تبدیل شده و بدنش به کاه رسیده است. شاعر از قوتی که در نی وجود دارد بهره می‌برد و در جستجوی آرامش و سکون است. هر روز برای او تجربه‌ای تازه است و هر شب به محلی جدید تبدیل می‌شود. رفتار او آشنا کننده است و او در تلاش است تا سخن خود را به دیگران برساند. در پایان، او به فتنه و آشوب روزگار اشاره می‌کند و این را معضلی برای خود می‌داند.