نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۴ سید حسن غزنوی

سید حسن غزنوی / غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

ای صنم ماه روی هر چه توانی مکن

هست ترا جور خوی تا بتوانی مکن

لاله به سنبل مپوش لعل به لؤلؤ مگیر

زاد تو نیک است باز اندک دانی مکن

کرد سبک دل مرا انده هجران تو

ماه رخا نور حسن حسن گرانی مکن

ای بگه راستی قامت تو همچو تیر

بر من سست ضعیف سخت کمانی مکن

من که جواب از هزار باز نگویم یکی

حرمت آنرا بدان یاوه درائی مکن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و ویژگی‌های معشوق است و شاعر از او می‌خواهد که خود را با دیگران مقایسه نکند و به دنبال دیگران نباشد. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که او باید قدر خود را بداند و به خود افتخار کند. همچنین شاعر از اندوه و درد جدایی خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که به خاطر او دلی سرد و ضعیف نداشته باشد و از او درخواست می‌کند که نسبت به احساساتش توجه کند و بی‌احترامی نکند. در کل، این شعر به عشق، زیبایی و احساسات عمیق مربوط می‌شود.