شمارهٔ ۶۰ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که با زلف‌های کوتاه خود، چهره‌ی ماه را نپوشاند. او همچنین می‌گوید که نباید به آفتاب نگاه کند زیرا ممکن است در حسادت، راه خود را گم کند. شاعر به معشوق توصیه می‌کند به ستاره‌ها نگاه نکند تا از غم سیاه‌روز نشود. او در ادامه از دوستش می‌خواهد که از این شروط فراتر رود و برای شادی و نشاط، به نواختن بربط و نوشیدن جام می بپردازد و از برآشفتگی در خرگاه دوری کند.