شمارهٔ ۷۴ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یار خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به خاطر دوری او متحمل شده، سخن می‌گوید. او گناهی از سوی یار احساس می‌کند و از نبود پناهی غیر از سایه زلف او شکایت می‌کند. شاعر به گریه و ناله‌هایی که ناشی از عشقش به یار است، اشاره می‌کند و می‌گوید که در این حالت، درگیری‌های درونی و عواطفش باعث شده که چهره‌اش سیاه و چشم‌هایش پر از اشک شود. وی همچنین به تاثیر هجرت و دوری یار بر دلش اشاره می‌کند و از آتش عشق و ظلمی که بر او رفته، سخن به میان می‌آورد. در نهایت، شاعر به جستجوی پناهی می‌پردازد و می‌گوید که جز درگاه یار خود، پناه دیگری ندارد.