شمارهٔ ۷۸ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که فقط جسم و جانش در عشق مانده و هیچ پشتوانه‌ای جز گریه و ناله ندارد. بی‌پناهی و غم جدایی را به تصویر می‌کشد و از نبود محبت و همدلی می‌گوید. شاعر در پی نشانه‌ای از وفا و محبت در جهان است، اما آن را نمی‌یابد و به تنهایی و غریب بودنش اشاره می‌کند. او از تلخی گفتار یار سخن می‌گوید و احساس می‌کند که در این همه غم، شیرینی عشق نیز وجود دارد که با تلخی‌ها در آمیخته است.