شمارهٔ ۸۰ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از باد دعوت می‌کند که اگر امکان دارد، امشب به محلی که محبوبش را می‌شناسد، برود و برای او لطافتی بیاورد. او در تاریکی زمان از باد می‌خواهد که نشانی از آب حیات محبوبش را برایش بیاورد. شاعر به باد می‌گوید که به محبوبش بگوید که او را بپرسد و از خدا طلب رحمت کند. او با بیان حال زرد و نزارش، از بی‌خبری از خود می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که لطفی کند و وفایش را به او نشان دهد، زیرا در این بار عشق، زندگی‌اش به او وابسته است.