شمارهٔ ۱ سید حسن غزنوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف قدرت و عظمت حضر ت سلطان و تأثیر آن بر موجودات می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر سلطان بر کسی نظر کند، او را از خاک برمی‌کشد و به سمت آسمان می‌برد. اگر تجلیات آن به آب بتابد، بخاری برمی‌خیزد و اگر به دریا نظر افکند، ابرهایی شکل می‌گیرد. این بخار عفونت‌ها را با خود می‌برد و ابرها لطافت و صفا را به همراه دارند. شاعر در انتها تأکید می‌کند که نباید ظلم و گناه را به وجود بیاوریم، زیرا آفتاب پاک از زشتی‌ها دور است و نمی‌توان آن را با آلودگی‌های تیره مقایسه کرد.