شمارهٔ ۱۴۹ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
سنگ و سفال میکده گوهر کند شراب
رنگ شکسته را گل احمر کند شراب
جانم ز جام ساقی گلچهره مست بود
زان پیشتر که لاله به ساغر کند شراب
صوفی پیاله گیر که دل از جهان گرفت
تا آشنا به عالم دیگر کند شراب
آبی به تخم سوخته داغ می دهد
صحرای سینه، دامن محشر کند شراب
دارد حزین مست ندانم چها به سر
کامشب به کاسهٔ سر قیصر کند شراب؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در مورد تأثیر شراب بر روح و جان انسان است. شاعر به توصیف جلوه‌های زیبای شراب می‌پردازد و می‌گوید که شراب می‌تواند دنیای رنگ‌ها و احساسات را تغییر دهد. او از لذت‌های ناشی از مصرف شراب و تأثیر آن بر دل و جان سخن می‌گوید، به طوری که می‌تواند روح را از دنیای مادی جدا کند و به دنیای معنوی نزدیک‌تر کند. همچنین، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که شراب حالاتی مستانه و ناگهانی بر روح مبتلا می‌کند و می‌تواند درد و رنج‌ها را تسکین دهد.