شمارهٔ ۱۴۸ حزین لاهیجی
حزین لاهیجی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
دیده ها واله نظارهٔ مژگان خوشی ست
آن سنان مژهٔ حلقه ربا را دریاب
چین پیشانی آن زهره جبین را بنگر
موج رحمت دریای بقا را دریاب
می شنیدم که سر بی سر و پایان داری
اول ای دوست من بی سر و پا را دریاب
طاق ابروی بتی قبلهٔ دل ساز حزین
فیض پیشانی محراب دعا را دریاب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت چشمان و مژگان معشوق اشاره می‌کند و حس شگفت‌انگیزی که این زیبایی‌ها بر او می‌گذارد را توصیف می‌کند. او به ویژگی‌های صورت و چهره معشوق، از جمله پیشانی و ابرو، توجه می‌کند و به نوعی شگفتی و محبت نسبت به او را بیان می‌کند. همچنین به عمق احساسات درونی خود اشاره کرده و از دوستش می‌خواهد تا او را در درک این زیبایی‌ها یاری کند. کل متن استعاره‌ای از عشق و زیبایی است که انسان را به وجد می‌آورد.